ang tunay na dahilan…
well… ang totoo ko lang na pakay dito ay ang password-protected posts… pero, naawa ako sa blog na ito e… bka kung saka-sakali, meron nakapansin… tapos, ang makikita lang ay nag-iisang post na nga, password protected pa… mahirap ding namang mag-blog ng dalawa pero for sure, wala akong i-aabandon sa mga blogs ko kahit mahirap mag-blog ng dalawa… Kasi, ang blogs ko ay puno ng feelings… kaya nga ang blog ay naging online diary sa tawag diba?! obvious ba? ano bang use ng online diary kundi sulatan ng feelings mo, mga nangayri sa’yo, etc, etc… pero, ako, inaalala ko parin na may nag-babasa ng blog ko… (well, syempre nag-uumpisa tayo sa wala di’ba? at inabot ako ng months bago may nakabasa sa isa ko pang blog…) pero, hindi na ‘yan kasama sa topic dahil malayu-layo na ang inabot ng usapan natin at ibabalik ko na kayo sa topic… naliligaw na kasi kayo e… o, ayun nga, napag-desisyunan ko nang mag-lagay ng mga post dito kahit madalang lang… ok lang yun basta ay saysay ang blog…
